Kalathara Gopan Poems

Archived/Published on 04.09.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Tree, A Poem

A tree is the best poem
by the earth, written
on the soil with humility.
As it journeys through birds,
bows down with its own
heavy fruits, quarrels with
darkness, argues with
storms, strikes a friendly
conversation with breezes,
dries its hair in moonlight,
adorns its forehead
with the crescent and
emerges ever so beautiful
in the morning dew,
birds would stretch
the tree open wide enough
to read it closely.
Ripe words would take birth,
rise up one day chirping,
from their beaks.
Each poem would grow
upwards moving zigzag
towards the sun.
Word-leaves would fill them
and renew the shade beneath.
While standing in that
cool comfort, the outline
of a hill would slowly get
visible. And then a tree
which sheds its leaves
and gives shade with
a thick array of flowers

 

 

Translated by Jose Varghese

 

മരം ഒരു കവിത

ഭൂമി എഴുതിയ
ഏറ്റവും നല്ല കവിതയാണ് മരം.
മണ്ണില്‍ വിനയം
കൊണ്ടെഴുതിയത്.
പക്ഷികളിലൂടെ യാത്രചെയ്ത്
ഫലംകൊണ്ടു താനെ കുനിയുന്നവ.
ഇരുട്ടിനോട് പരിഭവിച്ച്,
കൊടുംകാറ്റിനോട് തര്ക്കിനച്ച്,
തെന്നലിനോട് കുശലംചോദിച്ച്,
നിലാവില്‍ തല തുവര്ത്തി ,
അമ്പിളിക്കല പോട്ടണിഞ്ഞ്
പുലരി മഞ്ഞില്‍
ചന്തംവയ്ക്കുമ്പോള്‍
കിളികള്‍
മരത്തെയൊന്നു നിവര്ത്തി്
നല്ലപോലെ വായിക്കും .
പഴുത്തവാക്കുകള്‍ പറന്നുവീഴും.
അവയുടെ ചുണ്ടില്‍ നിന്നൊരുദിനം
ചിലച്ചുകൊണ്ടെഴുന്നേല്ക്കും .
ഓരോ കവിതയും
വെയിലിനുനേരെ വളഞ്ഞ്
പുളഞ്ഞു വളരും.
വാക്കിലകള്‍ നിറച്ച്
തണലിനെ പുതുക്കും .
ആ കുളിരില്‍ നില്ക്കു മ്പോള്‍
ദൂരെ ഒരുകുന്ന്‍
മെല്ലെ തെളിഞ്ഞുവരും
പിന്നെയൊരു മരം .
ഇലകളൊക്കെ കൊഴിച്ച് ,
പൂക്കള്കൊ ണ്ട്
തണല്‍ വിരിക്കുന്നത്.

 

 

Archived/Published on 04.08.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

 

Roots

When asked about roots,
a tree would say:
Even under the glowering sun,
leaves know only to spread shade.
Even as it bleeds,
branches love to become
a swing to birds.
The core is love solidified.
And then a long silence.
Even then, roots keep
fighting with rocks,
playing on with sands,
taking the journey through
the murky crevices
where dampness hides.
Though what’s beneath
the ground is not counted
as tree, it knows ~
a bird landing softly,
nectar filling up in flowers,
moonlight falling on leaves,
snowy breeze all a caress,
eggs peeping from nests.
Perhaps it’s in
the solace that
what’s not known by rain
would be known by sunlight
that they stay deep
in forgetfulness
and remember everything.

 

 

Translated by Jose Varghese

 

വേര്

വേരിനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചാല്‍
മരം പറയും:
വെയില്‍ സഹിച്ചാണേലും
ഇലകള്ക്ക് തണല്‍ വിരിക്കാനേ അറിയൂ.
കറയൊലിച്ചാലും
കിളികള്ക്കൂുഞ്ഞാലിടുന്നതിലാണ്
ചില്ലകള്ക്കു ത്സാഹം.
സ്നേഹം ഉറഞ്ഞുറഞ്ഞു
പരുവപ്പെട്ടതാണ് കാതല്‍.
പിന്നെ നീണ്ട മൗനം.
വേരപ്പൊഴും
പാറകളോടു പിണങ്ങി
മണ്ണിനോടിണങ്ങി
നനവൊളിച്ചിരിക്കുന്നിടത്ത്
ഇരുണ്ട യാത്ര ചെയ്യുന്നു.
മണ്ണിനടിയിലുള്ളതിനെ
മരമെന്നെണ്ണുന്നില്ലെങ്കിലും
അറിയുന്നുണ്ടത്.
ഒരു കിളി മെല്ലെ പറന്നിരിക്കുന്നത്,
പൂക്കളില്‍ തേന്‍ നിറയുന്നത്,
നിലാവ് ഇലകളില്‍ വീഴുന്നത്,
മഞ്ഞുകാറ്റ് തടവുന്നത്,
കൂട്ടില്‍ മുട്ടകള്‍ കണ്മിഴിക്കുന്നത്.
മഴയത്തറിയാത്തത്
വെയിലത്തറിയുമെന്നു
സമാധാനിച്ചായിരിക്കാം
അത് മറവിയുടെ
ആഴത്തിലിരുന്ന്‍
എല്ലാമോര്ക്കു ന്നത്.

~

 

Kalathara Gopan

 

 

 

 

 

 

Born in 1972 at Kalathara, Thiruvananthapuram, Kerala, Kalathara Gopan started writing poems in the nineties. He has two poetry collections to his credit `Athu ningalanu’ and ` Chirakilolippicha pena’. Some of his poems are already translated to English.

Honey Bhaskaran Poems

Archived/Published on 04.07.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

G-spot of a poem

In the hustle and bustle
Of a crowd
Walks hunch backed
The poem of a deaf man
Seeking the shade of a sky
To cross
From word to word.
A poem that lost its mother.
A poem that drew its strength
From the call of hunger.

Come,
Let’s gamble now.
Savouring the street sights.
Let’s do the fire dance.
In these mines rage
The G spot of a poem.
Sailing the oceans of sufferings
Where else can we reach
A more intense orgasm?

 

Translated by Ra Sh

 

കവിതയുടെ ജി സ്പോട്ട്

തിക്കും തിരക്കുമുള്ള
ആള്ക്കൂ ട്ടത്തിനിടയില്‍
ഒരു ബധിരന്റെ കവിത
നടു കൂനി നടപ്പുണ്ട്
വാക്കില്‍ നിന്നും വാക്കിലേക്കൊന്നു
മുറിച്ചു കടക്കാന്‍
ആകാശത്തിന്റെ നിഴല്‍ തേടുന്ന
കവിത.
അമ്മയെ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കവിത.
വിശപ്പിന്റെ് വിളിയില്‍
കരുത്താര്ജി്ച്ച കവിത

വരൂ
നമുക്കിനി പകിട കളിക്കാം
ഈ തെരുവിലെ കാഴ്ച്ചകളുടെ
ലഹരി നുണഞ്ഞ്
കനല്നൃുത്തം ചവിട്ടാം
ഈ ഖനികളില്‍
കവിതയുടെ ജി സ്പോട്ട്
തിളച്ചു തൂവുന്നുണ്ട്
നോവുകളുടെ സമുദ്രം കടന്ന്
ഇതിനപ്പുറമൊരു രതിമൂര്ച്ച
മറ്റെവിടെ കിട്ടാനാണ്‌… ?

~

Archived/Published on 04.06.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Solitary

You gave me land to root myself.
Love to breathe.
Gave me dreams
To sleep with them.
Must be why
From the body dusks
Summer birds
Migrate in a flock
To winter.

The length of your shadow
Will suffice to swim across the Kalindi.
It will suffice the sky
To fold its wings
To reach out to the Spring.

To cover me like a blanket
When asleep
I will weave a sky over the earth
Blown up like a balloon.

 

Translated by Ra Sh


ഏകം

കാലുറപ്പിക്കാന്‍ നീ മണ്ണു തന്നു
ശ്വസിക്കാന്‍ പ്രണയവും
നിദ്രയോട് ചേര്ത്തുh കിടത്താന്‍
സ്വപ്നങ്ങളും തന്നു
അതുകൊണ്ടാവണം
ഉടല്‍ സന്ധ്യകളില്‍ നിന്നും
വേനല്പ്ക്ഷികള്‍
ശിശിരത്തിലേക്ക്
ഒന്നാകെ പറക്കുന്നത്…

ഈ കാളിന്ദി മുറിച്ചു കടക്കാന്‍
നിന്റെന നിഴല്‍ ദൂരം മതി
വസന്തത്തിലെക്കൊന്നു വിരല്‍ നീട്ടാന്‍
ഈ ആകാശമൊന്നു
ചിറകൊതുക്കിയാല്‍ മതി…!!

നിന്നെ പുതച്ചുറങ്ങാന്‍
നിന്റെ ശ്വാസമൂതി വീര്പ്പി.ച്ച
ഭൂമിക്ക് മീതെ
ഇനി ഞാനൊരാകാശം നെയ്യും…

~

 

Honey Bhaskaran

 

 

 

 

 

 
Born in 1985, Honey Bhaskaran holds a Masters degree in Human Resource Management and is presently employed in the UAE. She has four poetry collections to her credit, namely Aksharakkatta, Maravu Cheyyattha shabdangal, A Fire Touch and Seal veccha parudeesa.

Reema Ajoy Poems

Archived/Published on 04.05.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Every land is my birth land

“Every land
is my birth land;
if I have a writing table,
a window
and a tree near the window”

I peer
and peer
at the words
by
go near my table
and sit

Look out of the window
watching something,
imagining it to be a tree,

I peer
and peer
again
at Marina’s words
and shed tears

And then the sea comes ebbing by my side!

With a rain that pours on the sea!

Above the sheet of rain, a sky wearing a blue frock!

I greedily wrap up
the sea
the rain
and the sky
in Marina’s verses

I pour into the sheet of paper
that my land is yours too
A pair of crystal eyes
joins me

And then come running to me
Your verses
Your verses

Oh! (Y)our table
Oh! (Y)our window sills
Oh! (Y)our tree
Oh! (Y)our sheet of paper
Oh! (Y)our crystal eyes…

You are writing
You are writing

~


Translated by Vidya S. Panicker

 

ഏതു ദേശവും എനിക്കു ജന്മദേശമാണ്‌

ഏതു ദേശവും
എനിക്കു ജന്മദേശമാണ്‌,
ഒരെഴുത്തുമേശയും
ഒരു ജനാലയും
ആ ജനാലയ്ക്കൽ
ഒരു മരവുമുണ്ടെങ്കിൽ”

“മരീന സ്വെറ്റായേവ” യുടെ
വരികളില്‍
നോക്കി,
നോക്കി,
ഞാനെന്റെ
മേശയരികില്‍
പോയിരിക്കുന്നു,

മരമെന്ന് സങ്കല്പ്പിവച്ചു
ജനാലയിലൂടെ
വേറെന്തോ
നോക്കിയിരിക്കുന്നു ,

വീണ്ടും മരീനയുടെ
വരികളിലേക്ക്
നോക്കി
നോക്കി
കണ്ണീരിറ്റിക്കുന്നു,

അപ്പോളരികിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നു കടല്‍ !

കടലിലേക്ക് പെയ്യുന്നു മഴ !

മഴമുകളില്‍ നീല ഫ്രോക്കിട്ട ആകാശം!

ആര്ത്തിലയോടെ ഞാന്‍
കടലും
മഴയും
ആകാശവും
മറീനയുടെ വരികളില്‍
പൊതിഞ്ഞു കെട്ടുന്നു

എന്റെ ദേശം
നിന്റെദ ദേശമെന്ന്
കടലാസിലേക്ക് ചൊരിയുന്നു
രണ്ടു വെള്ളാരം കണ്ണുകള്‍
കൂടെ കൂടുന്നു

അപ്പോള്‍ അരികിലോടിവരുന്നു
നിന്റെ വരികള്‍
നിന്റെ വരികള്‍

എ(നി)ന്റെ മേശയേ
എ(നി)ന്റെ ജാനാലവലകളെ
എ(നി)ന്റെ മരമേ
എ(നി)ന്റെ കടലാസേ
എ(നി)ന്റെ വെള്ളാരം കണ്ണുകളെ…

നീ എഴുതുന്നു
നീ എഴുതുന്നു

~

 

Archived/Published on 04.04.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

For the nameless guy (?)

Do I look like a woman?

Your subdued tone
Your stubbled countenance
Portly neck,

The rags stuffed
beneath your top
to give an impression of roundness

chest and abdomen
shaved of the tufts of hair

The blue of your toes
The red of your lips,
The quiver of your cheeks,
The sensual walk,
The colorful demeanor all over you
The untamed waist
The celebration of life

“Do you look like a woman?”

Ask me once more…
Open your eyes wide
Look into me, deep,

A thin slice of your wounds
that rushed into me
in that one look
is enough for me
to overlook your vital statistics
and call you a woman
O woman
O woman
O woman,
a thousand times

~


Translated by Vidya S. Panicker



പേരില്ലാത്താവന് (?)

എന്നെ കണ്ടാല്‍ പെണ്ണെന്ന് തോന്നുമോ?
നിന്റെക പതിഞ്ഞ സ്വരം,
രോമാവശേഷിപ്പുകള്‍ നിറഞ്ഞ മുഖം,

ഉരുണ്ട കഴുത്ത്,
കൊഴുത്തതെന്ന്
തോന്നിക്കാന്കുളപ്പായത്തില്‍
തിരുകി വെച്ചിരിക്കുന്ന തുണിക്കെട്ട്,

നെഞ്ചത്തും വയറ്റത്തും
ചുരണ്ടി കളഞ്ഞേക്കാവുന്ന മുടികെട്ടുകള്‍,

കാല്‍ നഖങ്ങളിലെ നീലീപ്പ്,
ചുണ്ടിലെ ചുവപ്പ്,
കവിളിലെ പിടപ്പ്,
ആടികുഴഞ്ഞ നടപ്പ്,
മുഴുവനെ ഉള്ള നിറപ്പകിട്ട്,
നേരെ ചൊവ്വേ മെരുങ്ങാത്ത അരക്കെട്ട്
ജീവിതത്തിന്റെെ കൊണ്ടാടിപ്പ്,

“നിന്നെ കണ്ടാല്‍ പെണ്ണെന്നു പറയാമോ”

ഒരു തവണ കൂടി ചോദിക്കൂ ..
കണ്ണോന്നു വിടര്ത്തൂക,
ആഴത്തിലെന്നെയൊന്ന് നോക്കൂ ,

ആ നോട്ടത്തില്‍
എന്നിലെക്കു
കുതിക്കുന്ന
നിന്റെ മുറിവുകളുടെ
മെലിഞ്ഞോരു കഷണം മതി,
ഉടലളവുകള്‍ മാറ്റി വെച്ചു,
നിന്നെ
പെണ്ണെ,
പെണ്ണെ,
പെണ്ണെ,
എന്നെനിക്കൊരായിരം വട്ടം വിളിക്കാന്‍…

~

 

Reema Ajoy

 

 

 

 

 

Reema Ajoy hails from Kochi, Kerala where she runs a beauty studio. She has been writing poetry since 2009.Her first collection of poems titled Jjwalamukhi was published in 2011. She blogs at allipazhangal.blogspot.in

A Russian poet

Remya Sanjeev Poems

Archived/Published on 04.03.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

In love with imaginary wings

‘Why should boys have all the fun!?’
When the vagabond girl in the advertisement removed her helmet
I was making chapathis
The mixed and rolled dough must have reminded my daughter of the globe —
she stuck her fingers into it
and said ‘this is Africa, here is America..’
‘uncle’s house, grandmother’s house’ and so on.

‘Go this way, come that way,
go this way again and come that way’, she said,
trailing her fingers on the dough.
I pushed her away
she sulked, and ran to her
all in a jiffy.
As I was tracing the routes of coming and going
filling in the holes on my globe,Dora said ‘let’s go on a trip’
My daughter said ‘Yes, let us, let us’
I said ‘Alright then, go and come’

Determined
I smiled at my profusely bred, paralyzed
travel dreams
and asked ‘What if mother joins too?’
In the wink of an eye
I, Dora and my daughter
walked and walked
climbed up the hills and mountains
ate delicious fruits, and went on…
At some point, I repeat a dialogue from that I had watched recently
“Where you came from, you do not have to return to
Where you are going, you do not have to reach
These routes are good’
Dora and my daughter laughed; I wept
When I returned, the dough globe laughed; I did not weep.

In the anger that came raging
I ripped it up, rolled and squeezed it in my palm
smothered it in the flour
burned it on the cooking iron.

A notification on whatsapp;
Bike journey photos of five people
with their hands open and spread against the winds
throwing their clothes away

trifling with the birds
I too can
imagine
that I am strolling in Ooty instead of my courtyard
that my pond side is the shores of river Ganges
that the shuddering of the night job is a lorry ride to Ladakh
Drop the status of ‘need wings’
wrap ‘in love with imaginary wings’ around me
and laugh, like this
~

 

Translated by Vidya. S. Panicker

 

സാങ്കൽപ്പികചിറകുകളുമായി പ്രണയത്തിലാണ്

‘വൈ ഡു ബോയ്സ് ഹാവ് ഓൾ ദ ഫണ്‍ !!’
പരസ്യത്തിലെ കറക്കക്കാരി പെണ്ണ് ഹെൽമെറ്റൂരി നോക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ ചപ്പാത്തി മേക്കിങ്ങിലായിരുന്നു.
കുഴച്ചുരുട്ടിയ ആട്ട – ഭൂഗോളത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിനാലാവണം
‘ഇത് ആഫ്രിക്ക, ഇവിടെ അമേരിക്ക …
ഇപ്പുറത്ത് ചാച്ചന്റെ വീട് ,അപ്പുറത്ത് അമ്മച്ചീടെ’ന്നൊക്കെ
മോള് വിരൽ കൊണ്ട് കുഴികളുണ്ടാക്കിയത് .

‘ഇങ്ങനെ പോയി അങ്ങനെ വന്നു
പിന്നേം ഇങ്ങനെ പോയി അങ്ങനെ വന്നൂ’ന്ന്
അവൾ കയ്യനക്കമായതും
ഒറ്റത്തട്ടിന് അവളുടെ കൈ തെറിപ്പിച്ചതും
ഡോറയുടെ മുന്നിലേക്കവൾ ചിണുങ്ങിയോടിയതും
പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു

എങ്ങനെ പോയി എങ്ങനെ വന്നൂന്ന് നോക്കി-
കുഴികളോരോന്നും നികത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കേ
‘നമുക്കൊരു യാത്ര പോവാംന്ന്’ ഡോറ’
‘പോവാം പോവാംന്ന്’ മോൾ
‘ന്നാൽ പോയി വരട്ടേ’ ന്നു ഞാൻ

പെറ്റു കൂട്ടിയിട്ട
കൈകാലുകൾ തളർന്ന യാത്രാ സ്വപ്നങ്ങളോട്-
ചിരിച്ച്
രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു -‘അമ്മേം കൂടി വന്നാലോ?’
ഒരു കണ്ണിറുക്കലിൽ
ഞാനും ഡോറേം മോളും
നടന്നു നടന്ന്
കുന്നും മലേം കയറി
മധുരപ്പഴം തിന്ന് … അങ്ങനെ…
ഇടക്കെപ്പോഴോ ഇന്നാള് കണ്ട ‘ഹൈവേ ‘യിലെ ഡയലോഗ് ഡോറയോട് –
‘എവിടെ നിന്ന് വന്നുവോ, അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു പോകണ്ട
എങ്ങോട്ട് പോകുന്നുവോ , അവിടെയെത്തണ്ട
ഈ വഴികൾ നല്ലതാണ് ‘
ഡോറേം മോളും ചിരിച്ചു ;ഞാൻ കരഞ്ഞു.
തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആട്ട ഗോളം ചിരിച്ചു;ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല.

ഇരമ്പി വന്ന ദേഷ്യത്തിൽ
വലിച്ചു പറിച്ച് , കയ്യിലിട്ട് ഉരുട്ടി നോവിച്ച്
പൊടിയിൽ മുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിച്ച്
കല്ലിലിട്ട് ചുട്ടു കരിച്ചു .

നോട്ടിഫികേഷൻ വന്നു
അഞ്ചാളുടെ ബൈക്ക് ജേർണി ഫോട്ടോസ് വാട്ട്സ് ആപ്പിൽ
കൈ രണ്ടും കാറ്റിലേക്ക് വിടർത്തിയവൻ
കുപ്പായമൂരി വലിച്ചെറിഞ്ഞവൻ
കിളികളോട് കൊഞ്ചുന്നവൻ

എനിക്കും കഴിയും –
മുറ്റത്തൂടെ ഉലാത്തുമ്പോൾ ഊട്ടിയിലാണെന്ന്
കുളക്കരയിലെത്തുമ്പോൾ ഗംഗാ തീരത്താണെന്ന്
രാത്രിപ്പണിയിലെ കുലുക്കത്തിൽ ലഡാക്കിലേക്കുള്ള ലോറി യാത്രയിലാണെന്ന്
കരുതാൻ .
‘നീഡ്‌ വിങ്ങ്സ് ‘ എന്ന സ്റ്റാറ്റസ് ഉപേക്ഷിച്ച്
‘ഇൻ ലവ് വിത്ത്‌ ഇമാജിനറി വിങ്ങ്സ് ‘ എന്ന് വാരിപ്പുതച്ച്
ദാ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കാൻ

(**ഡോറ – കാർട്ടൂണ്‍ കഥാപാത്രം ))

~

Archived/Published on 04.02.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

When I draw you…

From the moment you have been selected to be drawn, you are blessed
Stand still
Fill your eyes with moonlight
I am not going to draw you as someone
standing alone by the hill side
You would hereafter be in some places where voices compete
With vegetables in a market
A teacher in a class of 30
A chief guest on stage
And in such places as these
you would show your presence whenever I desire it

Look here —
This is a brush
with a tip
as sharp as the intricacies of the body and life

All these are paints.
With red, I will paint you placid
With yellow, you would be colored a revolutionary
You would be a pauper in purple
(Remember how you made fun of me as being born into purple?)

See the canvas?
This is the only place that you can fill
A canvas as wide as my obstinacy
that everyone who gapes at you
should see me

Though I do remind you at times
that I am not vociferous
you perhaps believe
that I would scratch three lines
drop flowers all around
spread light
and make it all very symbolic.

You are wrong
I have discovered
all the possibilities of a realistic painting

I will redraw you
as the purity of the first brush stroke
and keep on drawing.

 

Translated by Vidya S. Panicker

 

നിന്നെ വരയ്ക്കുമ്പോൾ…

വരയ്ക്കാനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത് മുതൽ നീ വിശുദ്ധനാണ്

അനങ്ങാതെ നില്ക്കൂ
കണ്ണുകളിൽ നിലാവ് നിറയ്ക്കൂ
ഒരു കുന്നിൻ ചെരുവിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവനായിട്ടല്ല …
ഞാൻ നിന്നെ വരയ്ക്കാൻ പോകുന്നത്
ശബ്ദങ്ങൾ മത്സരിക്കുന്ന ചില ഇടങ്ങളിലായിരിക്കും ഇനി നീ.

ചന്തയിൽ പച്ചക്കറികളുമായി
മുപ്പതു പേരുടെ ഒരു ക്ലാസ്സിൽ മാഷായി
വേദിയിൽ മുഖ്യാതിഥിയായി.
അങ്ങനെ ചില ഇടങ്ങളിൽ
ഞാനഗ്രഹിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നീ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും

ഇവിടെ നോക്കൂ-
ഇതാണ് ബ്രഷ്
അറ്റം കൂർത്തതാണ്
ഉടലുയിരുകളുടെ സൂക്ഷ്മതകളിലേയ്ക്ക് കൂർക്കുന്നത്

ഇതത്രയും ചായങ്ങളാണ്.
ചുവപ്പ് കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ സൌമ്യനാക്കുകയും
മഞ്ഞ കൊണ്ട് വിപ്ലവകാരിയാക്കുകയും
പർപ്പിൾ കൊണ്ട്പാപ്പരാക്കുകയും ചെയ്യും
( ബോണ്‍ ഇൻ ടു ദ പർപ്പിൾ ന്നു എന്നെ കളിയാക്കിയത് ഓർക്കുന്നോ?)

കാൻവാസ് കണ്ടില്ലേ?
നിനക്ക് നിറഞ്ഞിരിക്കാവുന്ന ഒരേ ഒരിടമാണിത്.
നിന്നിലെയ്ക്ക് കണ്‍ മിഴിക്കുന്നൊർക്കെല്ലാം എന്നെ കാണണമെന്ന
എന്റെ വാശിയ്ക്ക് ഇത്രേം വലിപ്പമുണ്ട്.

ധ്വനിപ്പിച്ചെനിക്ക് ശീലമില്ലെന്ന്
ഞാനിടയ്ക്ക് ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും
നീ കരുതുന്നുണ്ടാവും
മൂന്നേ മൂന്നു കോറിയിടലേ ഉണ്ടാവൂ എന്ന്,
ചുറ്റും പൂക്കൾ കൊഴിച്ച്‌
പ്രകാശം പരത്തി
ഞാനങ്ങു സിംബോളിക് ആക്കുമെന്ന് .

നിനക്ക് തെറ്റി
ഒരു റിയലിസ്റ്റിക് പെയ്ന്റിങ്ങിന്റെ സാദ്ധ്യതകളത്രയും ഞാൻ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു.

ആദ്യ ബ്രഷ് സ്ട്രോക്കിന്റെ വിശുദ്ധി എന്ന്
നിന്നെ ഞാൻ മാറ്റി വരയ്ക്കും
വരച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

~

 

Remya Sanjeev

 

 

 

 

 
Born in 1985, Remya Sanjeev did her postgraduation in English Literature from Calicut University, Kerala. She now teaches English at the Ideal College. She bagged the Thunchan Smaraka Endowment Award in Feb 2015 for her collection of poems titled `Utharam.’

Dora is a cartoon character.
Highway is a Malayalam movie.

Chithira Kusuman Poems

Archived/Published on 04.01.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

I, you, you, me….again

At the crack of dawn,
I squirm out of his protective embrace as if from a burrow.
Rubbing my eyes I make sure
That the sights I have seen and tired off are still there.
Whooping ‘here I come’, I dive into the waves of the busy world.
His travel routes hardly entice me.
I always keep myself groomed as their sole destination.

In the rolled out canvas of the day
I transform movements into lines and colors
And transform into a kite crying Oh my freedom!
He thinks he is the finger around which my thread is wound.
And I resolve not to tell him that he is my sky.
I entangle within my eyes anything that could astonish him.
On a table for two, sipping tea, my eyes are caught by the third vacant chair.
The conch shell in my bosom keeps resounding `Oh, my butterfly’
Till the moment I am back with him.

On the way back, I hear a song.
When the strands of hair fly in the sea breeze
The body shivers in love.
I look up at the sky
That has the stars in a tight embrace
With a plea `please don’t jump’.

With a cry ` oh my life’
When I fall on him like a flower with a broken stalk,
He becomes a latch pulled shut in front of me.

On my cheeks, consecrated with his kisses,
He seeks the fragrance of some flower, knowing it never was.
Finding the dancing swing in my eyes,
He crawls around me in a dubious way hinting
That no one else has visions of these kinds,
That no one ever has sung the song that I heard.
I vow to myself
That today I will put him to sleep, blanketed in my loathing.

The two of us, mutual rivals,
Act in a play without an audience.
With words that can be recalled only on the spur of that moment
We play the game of who can hurt the other more,
Wound each other with sharp, pointed stares.
Somewhere in between, he touches me, as if to hurt me.
I forget the vow of ‘mine, mine’,
He becomes a stone wall and me a tiny plant.

Suddenly, he transforms into a hole or a burrow
I fit my body into it.

Far away, a night train hums a gazal as it speeds away.

~

Translated by Vidya.S.Panicker/ Ra Sh

 

ഞാൻ, നീ നീ, ഞാനെന്ന്….വീണ്ടും

പുലർച്ചെ ,
അവന്റെ സുരക്ഷിതവലയങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഒരു മാളത്തിൽ നിന്നെന്നവണ്ണം ഞാൻ പുറത്തുകടക്കുന്നു.
കണ്ണു തിരുമ്മിത്തിരുമ്മി
കണ്ടു മടുത്തു പോയ കാഴ്ചകളെല്ലാം
അവിടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുന്നു.
തിരക്കിന്റെ തിരയിലേക്ക്
‘ഞാനും’ എന്ന് ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു ചേരുന്നു.
അവന്റെ യാത്രാവഴികൾ
എന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നേയില്ല,
അവയ്ക്ക് അവസാനിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരിടമായി
ഞാനെന്നെ സദാ ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.

പകലിന്റെ നിവർത്തിയിട്ട നീളൻ ക്യാൻവാസിൽ
ചലനങ്ങളൊക്കെ വരകളും നിറങ്ങളുമാക്കി
എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമേ എന്ന് ഞാനൊരു പട്ടമാകുന്നു
അവൻ സ്വയം എന്റെ ചരടു കൊരുത്തിരിക്കുന്ന വിരലെന്നു കരുതുന്നു
ഞാനോ, നീയെന്റെ ആകാശമാണെന്ന് അവനോടു പറയില്ലെന്നുറപ്പിക്കുന്നു.
അവനെ വിസ്മയിപ്പിക്കാനെന്ന്
കാണുന്നതൊക്കെയും കണ്ണിൽ കുരുക്കിയിടുന്നു.
രണ്ടു പേർ മാത്രം ചായകുടിക്കുന്ന മേശയിൽ
മൂന്നാമത്തെ, ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കസേരയിൽ എന്റെ കണ്ണുടക്കിക്കിടക്കുന്നു.
എന്റെ ശലഭമേയെന്ന്,
തിരികെ അവനിലേക്കെത്തും വരെ
എന്റെ നെഞ്ചിൽ ശംഖൊലി കേൾക്കുന്നു.

മടങ്ങും വഴി നീളെ ഞാനൊരു പാട്ടു കേൾക്കുന്നു
തീരക്കാറ്റിൽ മുടിയിഴകൾ പറക്കുമ്പോൾ
പ്രണയം കൊണ്ട് ഉടൽ വിറക്കുന്നു .
താഴേക്കു ചാടല്ലേയെന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളെ
നെഞ്ചോടടുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആകാശത്തിലേക്ക്
ഒരു പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഖമുയർത്തുന്നു .

പ്രാണനേയെന്ന് തണ്ടൊടിഞ്ഞ് ചായുമ്പോൾ
അവനെനിക്കു മുൻപിൽ താഴിട്ടൊരോടാമ്പലാകുന്നു
അവന്റെയുമ്മകൾ കൊണ്ട് വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടഎന്റെ കവിളിൽ
ഒരിക്കലുമുണ്ടാവില്ലെന്നറിയുന്നഏതോ പൂവിന്റെ ഗന്ധം തേടുന്നു.
എന്റെ കണ്ണിലെയാടുന്നയൂഞ്ഞാൽ നോക്കി
ഇത്തരം കാഴ്ചകൾ മറ്റാർക്കുമില്ലെന്ന് ,
ഞാൻ കേട്ട പാട്ട് ലോകത്താരും ഇതേ വരെ പാടിയിട്ടില്ലെന്ന്,
എനിക്ക് ചുറ്റും സന്ദേഹിയായി ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നു,
അവനെയിന്നു വെറുപ്പ്‌ പുതപ്പിച്ചുറക്കുമെന്ന്
ഞാനെന്നോടു ശപഥം ചെയ്യുന്നു.

പരസ്പരം വിദ്വേഷികളായി ഞങ്ങൾ
കാണികളില്ലാത്തൊരു നാടകത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്നു
അപ്പോൾ മാത്രം ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
ആർക്ക് ആരെ അധികം വേദനിപ്പിക്കാമെന്ന കളി കളിക്കുന്നു
മുനയുള്ള നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം മുറിപ്പെടുത്തുന്നു.
അതിനിടയിലെപ്പോഴോ നോവിക്കാനെന്നവണ്ണം അവനെന്നെത്തൊടുന്നു,
എന്റെ എന്റെയെന്ന് ഞാൻ ശപഥം മറക്കുന്നു,
അവനൊരു കന്മതിലും ഞാനൊരു മുക്കുറ്റിച്ചെടിയുമാകുന്നു.

പൊടുന്നനെ അവനൊരു പൊത്തോ മാളമോ ആയി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു
ഞാൻ അതിനുള്ളിലേക്ക് എന്റെയുടലിനെ ഒതുക്കിവെക്കുന്നു.

ദൂരെയെങ്ങോ ഒരു രാത്രിവണ്ടി ഗസൽ മൂളിക്കടന്നുപോകുന്നു
~

Archived/Published on 03.31.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

 

Body, as a not very private space

A dog lives within me.
In a memory chip of scents,
It saves spaces like home, library and coffee house and
Mom, kid next door, and friend.
It seeks a foot to rub its face against
In disconnected calls and smses saying sorry.

There are many more.

At dead noon, like the green flotsam on a pond,
A turtle floating on some very common reveries.
It turns into an empty shell in moments of frightened retreats.
When I clamour for a fast life,
Saying `slow down slow down’, it becomes a grandma.
A spider weaves a web of resentment
And dreams on chat windows
That someone who is blinded with love
Will arrive soon.

A house lizard chirps in discussions that
All that was said was true
And sheds its tail.

Within my body, a peacock thrusts its bosom to the rain
And unfurls its feathers in front of the webcam.

A crow pecks at food remains on restaurant tables
And preens its feathers on the tissue paper.

A termite builds a mudhouse around my consciousness
As if in meditation.

A butterfly imagines a nest around it
And tires its wings trying to break free
As if within a photo frame.

There must be many more

– In sounds
– Movements
– In deeds
– In silences

What’s interesting is
Why knowing all these habitat systems
Only the human within me
Keeps pleasuring the self
With the chant
Me me me?

~

Translated by Ra Sh / Vidya S. Panicker

 

ഉടൽ, അത്ര സ്വകാര്യമല്ലാത്ത ഒരിടമെന്ന നിലയിൽ

എന്റെയുടലിൽ ഒരു നായ് വാസമുണ്ട്
വീട്, കോഫിഹൗസ്, ലൈബ്രറി എന്നിങ്ങനെ ഇടങ്ങളെയും
അമ്മ, അയല്പക്കത്തെ കുട്ടി, കൂട്ടുകാരൻ എന്നിങ്ങനെ ശരീരങ്ങളെയും
അത് മണങ്ങളുടെ ഓർമ്മച്ചിപ്പിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു
കട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഫോൺകോളുകളിലും ക്ഷമാപണ എസ്സെമ്മെസ്സുകളിലും
മുഖമമർത്താൻ ഒരു പാദം തേടുന്നു.

ഇനിയുമുണ്ട് ധാരാളം പേർ ..

നട്ടുച്ചക്ക് കുളപ്പച്ചയിലെന്ന പോലെ
തികച്ചും സാധാരണമായ ചില ചിന്തകളിൽ
സ്വയം പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരാമ..
പേടിയുടെ ഉൾവലിയലുകളിൽ അതു വെറും പുറന്തോടാകുന്നു,
ഫാസ്റ്റ്ലൈഫെന്നു ഞാൻ തർക്കിക്കുമ്പോൾ
‘മെല്ലെ മെല്ലെ’യെന്ന് മുത്തശ്ശിയാകുന്നു.

പരിഭവങ്ങൾ കൊണ്ടു വലനെയ്യുകയും
സ്നേഹം കൊണ്ടു കണ്ണുകാണാത്തയാരാനും വന്നുചേരാതിരിക്കില്ലെന്ന്
ചാറ്റ് വിൻഡോകളിൽ കിനാവു കാണുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ചിലന്തി.

പറഞ്ഞഞ്ഞതൊക്കെയും ശരിയാണെന്നു ചിലക്കുന്നു
ഡിസ്കഷനുകളിൽ എന്നും വാൽ മുറിക്കുന്നൊരു പല്ലി.

എന്റെയുടലിൽ ഒരു മയിൽ
മഴയിലേക്കെന്നു മാറുയർത്തുന്നു
വെബ് ക്യാമിനു മുന്നിൽ പീലിവിടർത്തുന്നു.

ഒരു കാക്ക-
ഹോട്ടൽ മേശകളിൽ കൊത്തിപ്പെറുക്കുന്നു,
ടിഷ്യൂപേപ്പറുകളിൽ തൂവൽ മിനുക്കുന്നു.

എന്റെ പ്രജ്ഞക്കുചുറ്റും പുറ്റു പണിതു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ധ്യാനത്തിലെന്ന വണ്ണം ഒരു ചിതൽ.

ഉണ്ടെന്നു കരുതുന്ന കൂടുപൊട്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു ചിറകു കുഴക്കുന്നു
ഫോട്ടോഫ്രെയിമിനുള്ളിലെന്ന പോലൊരു ശലഭം.

കാണണം- ശബ്ദങ്ങളിൽ,
ചലനങ്ങളിൽ,
പ്രവൃത്തികളിൽ,
മൗനങ്ങളിൽ
നിരവധി പേർ ഇനിയും.

കൗതുകമതല്ല,
ഈ ഉടൽവാസവ്യവസ്ഥകളെല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും
എന്റെയുള്ളിലെ മനുഷ്യൻ മാത്രം
എന്തിനാണ്
ഞാൻ ഞാനെന്നിങ്ങനെ ആത്മരതിപ്പെടുന്നത്?
~

 

Chithira Kusuman

 

 

 

 

 

 

Born in 1983 in Ernakulam, Kerala, Chithira Kusuman is currently working as a librarian in the Kerala Lalit Kala Akademi’s Centre for Art Reference and Research. She is the coordinator of an environmental group named Green Vein. Her poems regularly appear in magazines like Bhashaposhini etc.

Ashitha.M Poems

Archived/Published on 03.30.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Guava Song

Little guava babies
Have blossomed
On the green tree
Peeping into the room.

On nights when the fever ripens
They will break their cocoons of silence
And flit around in a butterfly dance
When we reach out and touch them
With magical hands.
The kisses blown by the wind
Will stick to the leaves
Like golden dust.

Hearing the song that soared
Emanated from the bodies
That slept In embrace,
A blanket of mist
Will appear to envelop them.
The rain then will rain
In hues of fire yellow heart red
Sea blue and tear white.

When it is dawn
And we wake up
To guavas of myriad hues
The kids within us
Will break the barriers
And rush out.
“I am a guava I am a guava
I am yellow and green.”
The guava rhymes will
Whirl around them in a ring.

Must be then that
Before rotting to hibernation
Within four walls
We touch the greenness of life
For the last time.

 

പേരെന്താ…പേരക്ക!

മുറിയിലേക്കെത്തി നോക്കുന്ന
പച്ചമരത്തില്
ഇളംതൊലിയുള്ള
പേരക്കാകുഞ്ഞുങ്ങള്
വിരിഞ്ഞു നില്പ്പുണ്ട്.
പനി പഴുക്കുന്ന രാത്രികളില്
മാന്ത്രിക കൈ നീട്ടി
നമ്മള് തൊടുമ്പോള്
മൗനകൂട് പൊട്ടിച്ചവ
ചിത്രശലഭ നൃത്തമാടും .
കാറ്റൂതിവിട്ട ചുംബനങ്ങള്
സോര്ണ്ണത്തരികളായി
ഇലകളില് പറ്റിപിടിക്കും .
ആലിംഗനത്തിലുറങ്ങിയ
ഉടലുകളില്നിന്ന് മാത്രമുയരും
പാട്ടുകേട്ടു മഞ്ഞുമേലാപ്പു
വന്നവരെ പൊതിയും .
മഴയപ്പോള്,
തീമഞ്ഞ, ഹൃദയചുവപ്പ് , കടല്നീല,
കണ്ണീര് വെള്ള നിറങ്ങളായി
പെയ്യും.
പലനിറ പേരക്കകളെ കണ്ട്
ഉറക്കമുണരുന്ന പുലരിയില്
നമ്മുടെയുള്ളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങള്
വേലികള് പൊളിച്ച്
പുറത്തേക്കൊടും.
“പേരെന്താ പേരക്കാ ..” പാട്ടുകള്
അവരെ വട്ടം ചുറ്റും .
അങ്ങനെയൊക്കെയാവും
നാലുചുമരുകള്ക്കുള്ളില്
പൂതലിച്ച്ചുറങ്ങും മുമ്പ്
നമ്മള്,
ജീവിതപച്ചയെ
അവസാനമായൊന്ന്
തൊടുന്നത് !

~

 

Archived/Published on 03.29.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

 

Two Kisses

Two kisses –
A male kiss
And a female kiss-
Waiting for the bus.

To conceal the
Slur of a whore
The onlookers spat at her,
She has pulled a robe around her.
To hide the moral bruises
Left by the thrashings,
He sits shoulders slumped
To the level of the ground.

A bus stops.
Scoops up several faces
And vanishes at a distance.

Another bus stops
Pushes out many bodies.

They wait for the bus.
They are thirsty, hungry.
They crave for a smoke screen
Or wine induced stupor.
The need to kill or die
Stings them like a swarm of wasps.
Pain ripens on the wounds.

They know that
They will be hanged
For the crime of kissing.
They weep in that language
Known only to those who weep.
When they entwine their fingers
Forbidden fruits fall.
On the lips that merely kissed,
Male tears and
Female tears
Hug each other.

She kisses
His
Hair of frustration, eyes of tears,
Brow of helplessness,
The forest of gray on his chest,
The abandoned male spaces
Below his waist,
His fears, his loneliness…..

He kisses
Her
Tresses laced with fear,
Drooping eye flowers,
Parted twin lips,
Breasts sucked dry by
Several generations,
The birth ground where
Hunger sticks like glue,
The woman alleys torn apart
By several men……

A bus stops
Carrying the ones who know
Only to cast stones.

They know that
They will be hanged
For the crime of kissing.

They scribble on their lips that
They should bloom as butterflies
In the worm eaten hearts
Of those who died
Untouched by kisses.

 

Translated by Ra Sh

 

രണ്ടു ചുംബനങ്ങള്_

ഒരാണ് ചുംബനവും
പെണ് ചുംബനവും _
ബസ് കാത്തിരിപ്പാണ് .
വഴിപോക്കർ തുപ്പിയെറിഞ്ഞ
തേവിടിശ്ശിക്കറ മറക്കാനവള്
ഉടയാടയില് സ്വയം പോതിഞ്ഞിടുണ്ട്.
അടിയേറ്റു തിണർത്ത
സദാചാരപ്പാടുകള്
കാണാതിരിക്കാനയാള് ഭൂമിയോളം
കുനിഞ്ഞിരിപ്പാണ്.

ഒരു ബസ് വരുന്നു
പല മുഖങ്ങളെ കോരിയെടുത്ത്
അകലങ്ങളില് മറയുന്നു .
മറ്റൊരു ബസ്‌ വരുന്നു
പല ദേഹങ്ങളെ പുറന്തള്ളുന്നു.
അവരു ബസ്‌ കാത്തിരിക്കുന്നു
അവര്ക്ക് ദാഹിക്കുന്നു, വിശക്കുന്നു,
പുകമറയോ മദ്യലഹരിയോ മോഹിക്കുന്നു
കൊല്ലണമെന്നോ ചാവണമെന്നൊ തോന്നലുകള്
കടന്നല്കൂട്ടമായി ആക്രമിക്കുന്നു.
മുറിവുകളില് വേദന പഴുക്കുന്നു

ചുംബിച്ച കുറ്റത്തിന്
കഴുവേറ്റുമെന്നറിയുന്നു.
കരയാനറിയുന്നവർക്ക്
മാത്രമറിയുന്ന ഭാഷയില്
അവര് കരയുന്നു
വിരലുകള് കോര്ക്കുമ്പോള്
വിലക്കപെട്ട കനികള്
പൊഴിയുന്നു
ചുംബിച്ച വെറും ചുണ്ടുകളില്
ആണ്‍ കണ്ണീരും
പെണ് കണ്ണീരും
പരസ്പരം പുണരുന്നു.

അയാളുടെ —
നിരാശാമുടികളെ, കണ്ണീര്കണ്ണുകളെ ,
നിസ്സഹായ നെറ്റിയെ, നെഞ്ചിലെ
നര വീണ രോമക്കാടുകളെ,
അരയ്ക്കു താഴെ അനാഥമായ
ആണിടങ്ങളെ,
പേടികളെ, ഏകാന്തതയെ …
അവള് ചുംബിക്കുന്നു .

അവളുടെ —
ഭയം കൊരുത്ത മുടിയിഴകളെ
വാടി നിന്ന കണ്പൂക്കളെ
വേര്പ്പെട്ട ചുണ്ടിണകളെ
പല തലമുറകള് കുടിച്ചു വറ്റിച്ച
മുലകളെ, വിശപ്പൊട്ടിപിടിച്ച
പേറുനിലത്തെ, പലറ് കീറിപറിച്ച
പെണ്ണിടവഴികളെ …
അയാള് ചുംബിക്കുന്നു .

കല്ലെറിയാന് മാത്രമറിയുന്നവരുടെ
ബസ്‌ വന്നു നില്ക്കുന്നു.
ചുംബിച്ച കുറ്റത്തിന്
കഴുവേറ്റുമെന്നറിയുന്നു.

ചുംബനം തീണ്ടാതെ മരിച്ചവരുടെ
പുഴു തിന്ന ഹൃദയങ്ങളില്
പൂമ്പാറ്റയായി വിരിയണമെന്നവര്
ചുണ്ടുകളില് എഴുതിചേര്ക്കുന്നു.

~

 

Aash Ashita

 

 

 

 

 
Ashitha.M. lives in Bengaluru and writes in Malayalam and English. As a chief copy editor with the Times of India newspaper, she edits real life stories to make a living; writes poems and short stories to connect with the inner self. Her first collection of short stories ‘Jennifarum Poochakkannukalum’ came out in 2009. ( Winner of Kairali-Atlas award ). Her poems and stories have been published in magazines like Samakalika Malayalam, Madhyamam, Kala Kaumudi, Malappuram Voice etc.

Suloj Sulo Poems

Archived/Published on 03.28.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Nudity is a Nation

Reading after writing. ‘Nudity’
Before a huge door.
A door which can be opened only from inside.
Read the poem in front of the door. It opened!
Nudity is a door. A door opened by poetry.
Had passed the door as if thrown out from, exiled from, poetry.
There was no light. Or, light by some other hue. What’s the colour of light?
Am seeing trees, but green is not their colour.
Seeing the birds flowers pathways rivers buildings people but their names and forms
are not like i saw them yesterday.

Nudity is a border area.
A place where border lines are not yet sketched.
Perplexed!
Where am I?
The people who passed by me were nude.
With bared bodies, they travel in churches temples offices buses trains!!
Oh! My head is spinning! Nudity is a city.
A city of edifices.
Shut my eyes tight while sipping soda lime.
Had a single glance at the pointed breasts of the woman who sold that to me.
She is totally nude.
In which language did she speak?
Poetry!

Nudity is a poem.
A poem yet unread.
In the street people talk strange things in unknown languages.
Streets full of men, women, children breasts, phalluses, vaginas.
Men and women talking in the nude in parlours and surroundings.
Those who meet for the first time greet each other caressing penises.
Ho! What a shame!
I looked into their eyes intently.
Their eyes reside in their own eyes only!!

Nudity is a vision.
A vision open round the clock.
As in my city, I seek bars brothels boutiques jewellery shops.
A massive wall is the reply.

Nudity is a big wall.
A huge one which hints of many things beyond.
Travelling through houses, I peep into them.
In porticos kitchens bedrooms, my eyes are wide open like a television camera.
Cooking eating singing lullabies love making they are doing in their own spaces.
But always always
They are completely nude…
Ha! What is happening to me!!
Nudity is light, is darkness.
In my city, it is a shame, a secret, sex, disease!!
Why no one has noticed me so far?
God! I too am nude, totally!

 

നഗ്നത ഒരു രാജ്യമാകുന്നു…

എഴുതികഴിഞ്ഞു വായിക്കുന്നു
‘നഗ്നത’
കൂറ്റന്‍ വാതിലിന് മുന്നിലാണ്

അകമേ തുറക്കാന്‍ മാത്രമാകുന്ന
വാതിലിന് മുന്നില്‍
പുറമേ നിന്നും കവിത വായിച്ചതാണ്
തുറന്നു പോയതാണ്!

നഗ്നത ഒരു വാതിലാണ് കവിത കൊണ്ട്
തുറക്കാവുന്ന വാതില്‍

എടുത്തെറിയപ്പെട്ടപോലെ
കവിതയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട പോലെ
വാതിലും കടന്നു പോയതാണ്

വെളിച്ചമില്ല
വെളിച്ചത്തിന്റെ പേരുള്ള മറ്റേതോ നിറം
അല്ലെങ്കിലും
വെളിച്ചത്തിന്റെ നിറമെന്താണ് ?

മരങ്ങളെ കാണുന്നുണ്ട്‌
പക്ഷെ പച്ചയല്ല നിറം
പക്ഷികളെ
പൂക്കളെ
പാതകളെ
പുഴകളെ
കെട്ടിടങ്ങളെ
ആളുകളെ
പക്ഷെ ഇന്നലെ കണ്ട പോലല്ല
ഇവിടെ അതിന്റെ പേരുകള്‍
ആകൃതികള്‍ ..

നഗ്നത ഒരു അതിര്ത്തിള പ്രദേശമാണ്
അതിര്ത്തി കള്‍ വരച്ചുവെക്കാത്ത പ്രദേശം

ഒരമ്പരപ്പ്..!!
ഞാന്‍ എവിടെയാണ് ?
എന്റെ മുന്നിലൂടെ നഗ്നരായ മനുഷ്യരാണ്
പോയത് !
അവര്‍ ശരീരങ്ങളെ മറയ്ക്കാതെ
പള്ളികളിലും
അമ്പലങ്ങളിലും
ഓഫീസികളിലും
ബസിലും
ട്രെയിനുകളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു !!
അയ്യോ !! എന്റെ തല ചുറ്റുന്നു!!

നഗ്നത ഒരു നഗരമാണ്
വീടെടുപ്പുകളുടെ നഗരം

സോഡാ സര്ബുത്ത് കുടികുമ്പോള്‍
കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു
അത് തന്ന പെണ്ണിന്റെ മുലകളില്‍
ഒറ്റ നോട്ടം മാത്രം നോക്കി.
അവള്‍ പൂര്ണകനഗ്നയാണ്
അവള്‍ സംസാരിച്ചത് ഏതു ഭാഷയിലാണ് ?
കവിത !

നഗ്നത ഒരു കവിതയാകുന്നു
വായിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത
കവിത

നിരത്തിലൂടെ ആളുകള്‍ എതോഭാഷയില്‍
എന്തല്ലമോ സംസാരിക്കുന്നു.
സ്ത്രീയും പുരുഷനും
കുട്ടികളും
മുലകളും ലിംഗങ്ങളും യോനികളും
നിറയുന്ന നിരത്തുകള്‍ ..
പാര്ലനറുകള്‍
പരിസരങ്ങള്‍
സ്ത്രീയും പുരുഷനും
തുണി ഉടുക്കാതെ സംസാരിച്ചു
സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ആദ്യം കാണുന്നവര്‍ തമ്മില്‍
ലിംഗങ്ങളെ തലോടിയാണ്
അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നത് !!
ഹോ ! നാണമേ… മാനമേ….!!

അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു
ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി
അവരുടെ കണ്ണുകള്‍
അവരവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ മാത്രമാണ്
താമസികുന്നത് ..!!

നഗ്നത ഒരു കാഴ്ചയാണ്
എപ്പോഴും തുറന്നു പിടിക്കാവുന്ന കാഴ്ച

എന്റെ നഗരത്തിലെതുപോലെ
ഞാന്‍ അന്വേഷിക്കുന്നു
മദ്യ ഷാപ്പുകള്‍
വേശ്യാലയങ്ങള്‍
തുണിക്കടകള്‍
ആഭരണ ശാലകള്‍
വലിയൊരു മതില്‍ മാത്രം
ഉത്തരം തരുന്നു.

നഗ്നത വലിയൊരു മതിലാകുന്നു
അപ്പുറം മറ്റെന്തക്കെയോയുന്ടെന്നു
സൂചന തരുന്ന കൂറ്റന്‍ മതില്‍

വീടുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു
ഞാന്‍
ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നു
പൂമുഖങ്ങളില്‍
അടുക്കളയില്‍
കിടപ്പുമുറിയില്‍
ഇരുട്ടില്‍
എന്റെ കണ്ണുകള്‍
ചാനല്‍ ക്യാമറ പോലെ
മിഴിച്ചു നോക്കുന്നു.

പാചകം
തീറ്റ
വാത്സല്യം
താരാട്ടു
രതി
അവരവരുടെ ഇടങ്ങളില്‍
അവരവര്‍ ചെയ്യുന്നുട് .

അപ്പോഴും
അപ്പോഴും

അവരെല്ലാം പൂര്ണ്ണ് നഗ്നരാണ് …
ഹാ …എനിക്ക് എന്താണ് സംഭാവികുന്നത് !!

നഗ്നത വെളിച്ചമാണ്
ഇരുട്ടാണ്‌

എന്റെ നഗരത്തില്‍
നാണകേടാണ്
രഹസ്യമാണ്
രതിയാണ്
രോഗമാണ് !!

എത്രയായിട്ടും ഇവിടെ
ആരുമെന്നെശ്രദ്ധിക്കാത്തതെന്താണ് ..?
ദൈവമേ !!!ഞാനും ഇവിടെ പൂര്ണം നഗ്നനാണല്ലോ !!

~

Archived/Published on 03.27.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Halwa

From inside your glass container
You continue to tempt this little boy
Though I stand next to the jar of sweets
That my eyes are on you
Both you and I know
Often I have seen you
Being taken away all wrapped
By the boy in gleaming clothes
But all the while
I was so far away from you
Unable to even touch you
My beloved Halwa..
You continue to be
An object of luxury
That can never be laid out
Not even once
On this plate
In my roofless shanty..!!


Translation by Meera Nair

 

അലുവ

കണ്ണാടി കൂടിന്നുളില്‍
ഇരുന്നു എന്നിലെ
വള്ളിനിക്കറുകാരനെ
കുറെ
കൊതി പിടിപ്പിക്കുണ്ട്
നീ കേട്ടോ….
മിട്ടായി ഭരണിയുടെ
അടുത്ത് പോയി നില്ക്കു മ്പോഴും
എന്റെത നോട്ടം നിന്റെമ മേല്‍ ആണെന്ന്
എനിക്കും നിനക്കുമറിയാം ..!!
ഇടക്ക് പളപള മിന്നുന്ന
ഒരു കുട്ടികുപ്പയം
നിന്നെ പൊതിഞ്ഞു വാങ്ങി
കൊണ്ടുപോകുന്നത്
കണ്ടു ഞാന്‍ ..
അപ്പോഴൊക്കെ നിന്നെ
തൊടാന്‍ പറ്റാത്ത
അകലത്തില്‍
ആയിരുന്നു …
എന്നാലും ന്റെി അലുവേ ..
മേല്ക്കൂ രയില്ലാത്ത
എന്റെല കൂരയില്‍
ഒരിക്കല്പോ്ലും
വിളമ്പാനാകാത്ത
ഒരു ആഡംഭരവിഭവം
തന്നെയാകുന്നുവല്ലോ നീ…

~

Suloj

 

 

 

 

 

 

Suloj Sulo completed his post-graduation in Political Science from Ernakulam Maharaja’s College.
Active as Magazine editor, teacher, counselor, social activist, writer and poet, Suloj Sulo writes
for prominent weeklies like Mathrubhumi, Kalakaumudi and Keralakaumudi.

T.A Sasi Poems

Archived/Published on 03.26.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

 

Elephants in the sleep

All the elephants,
killed
de-tusked
buried
wake up at night,
charge in plying
four or eight tusks,
blow and tear away
the burnt jungle
in the sleep.

Where to roll
away from the
pachyderm darkness ?

Screech with
mouth open, though
all trumpets out-pitch –
how a feeble holler
can displace,
crumble down
the towers of air…?

 

Translation by Sarita Varma

 

ഉറക്കത്തിലെ ആനകള്‍

കൊന്നു കൊമ്പൂരി
കുഴിച്ചിട്ട ആനകളത്രയും
രാത്രിയില്‍ എണീറ്റ്‌
നാലും എട്ടും കൊമ്പുകളോടെ
മദിച്ചെത്തി ചുട്ട കാടിനെ
പറത്തിയും കീറിയും
ഉറക്കത്തില്‍..
ആനക്കറുപ്പിന്‍
ഇരുട്ടിലൂടെ
എവിടേക്കാണുരുളുക.
വായ് തുറന്നമറിയാലും
ചിന്നംവിളികള്‍
എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കും
വായുവിന്‍ സ്തൂപങ്ങളെ
തകര്ത്ത് എങ്ങിനെയാണ്
ഒരു ചെറിയ അമറല്‍
കടന്നു പോവുക.

~

Archived/Published on 03.25.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

 

Black Flag

Dedicated to Perumal Murugan

I want to fence up
my silence,
from your shrieks,
after
wolfing down
the venomous snakes.
Heart has
already
crumbled to dust –
I’ve buried
my mind
deep in the
recesses of
the torso –
Hush, the voice
has been furled down
to low-mast,
its flagpost
nailed to
the dust heap,
my heart
Those seething
serpent-breaths
will dye
the flag-fabric
the blackest –
May be,
people far away
would watch over,
as the banner drills
all the air around,
ah, my blackened flag.

 

• Perumal Murugan is a Tamil writer who, under attack from various 
outfits under the Hindu community, announced his retirement from writing 
and withdrew all his books…

 

Translated by Sarita Mohanan Varma

 

കരിമ്പതാക

വിഷസര്പ്പrങ്ങളെത്തിന്നുണ്ടായ
നിങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങളില്‍ നിന്നും
എനിക്കെന്റെ നിശ്ശബ്ദത സംരക്ഷിച്ചു
നിര്ത്തനണം.

ഹൃദയമിപ്പോള്‍
മണ്ണായ് തീര്ന്നി രിക്കുന്നു.

ഞാനെന്റെ മനസ്സ് ഉടലിൽ
ദഹിപ്പിച്ച്
താഴ്ത്തിയ പതാകയാക്കി
ശബ്ദത്തെ
മണ്ണായ് മാറിയ ഹൃദയത്തിൽ
അടിച്ചു താഴ്ത്തുന്നു.

സര്പ്പുകാറ്റടിച്ച്
പതാക കറുപ്പായ് തീരും…

വിദൂരങ്ങളിലുള്ളവർ
കാണുന്നുണ്ടാവും
വായു തുളച്ചു പാറുന്ന
എന്റെ കരിമ്പതാകയെ?

 

സമര്പ്പരണം: പെരുമാള്‍ മുരുകന്.


~

TA sasi

 

 

 

 

 


T.A.Sasi
born in Chamakkala, Tthrissur district in Kerala has a poetry collection titled Chirichodum Malsyangale to his credit, published by Saikatham Books. He workd in Abu Dhabi.

Gilu Joseph Poems

Archived/Published on 03.24.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Journeys without Farewells

Paths that were treaded
Sights that were perceived
Loves that were loved
Forgotten things that were memorized
Grouses that persisted
Pains that hurt
Secrets that were unrevealed
Squabbles that were unresolved
Friendships that were never formed
Where are they concealed now?

The gaps that one yearned for you
To return and bridge
What would become of them?

Is it only by leaving them intact
That they could now be bridged,
The gaps that only you could fill?

What could be done
If death granted another moment
To finish what was not done
When together?

Where is time taking us when
Nothing more is left to do?

May be in the journey
To the tender leaf
Through the raw earth
May be to the stars
Through the blackness of the nights
May be to the day
Through the dark
May be to the sea
Through the tears
May be one forgets by
Memorizing too hard.
May be the questions remain questions
And the solutions
Become questions again.

Lips that kissed the brow
Hands that guided the walk
Fingers that pointed the way
Part ways at the crossroad of death
And fade away.
We move ahead without looking back
With the idea that someone
Is still with us.

Time renews the crossroads
And the partings
At some stage
And we at some point of time
Learn to bear
On our bosom
The sting
Of a burn.

 

 

യാത്ര ചോദിക്കാത്ത യാത്രകള്‍

നടന്ന വഴികള്‍
കണ്ട കാഴ്ചകള്‍
സ്നേഹിച്ച സ്നേഹങ്ങള്‍
ഓര്ത്തു്വച്ച മറവികള്‍
ബാക്കിയായ പരിഭവങ്ങള്‍
നൊന്ത വേദനകള്‍
പറയാത്ത രഹസ്യങ്ങള്‍
പൊറുക്കാതെ പോയ പിണക്കങ്ങള്‍
കൂടാതെ പോയ കൂട്ടുകള്‍
ഒക്കെ എവിടെയാവും
ഒളിപ്പിച്ചത് ?
തിരികെ വന്നു പൂരിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍
എന്ന് കൊതിച്ചു പോകുന്ന വിടവുകള്‍
ഇനി എന്ത് ചെയ്യും ?
നിനക്ക് മാത്രം
പൂര്ത്തി യാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്ന
നീ വിട്ടു പോയ വിടവുകള്‍ ഇനി
വിടവുകളോടെയാണ്
പൂര്ണ്ണോമാവുക എന്നാണോ ?
കൂടെയിരുന്നപ്പോള്‍
ചെയ്യാതെ പോയവയ്ക്ക് വേണ്ടി
ഒരു നിമിഷം കൂടെ
മരണം അനുവദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍
എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു ?
ഇനിയും ചെയ്യ്തു തീര്ക്കാ ന്‍
ഒന്നുമില്ലാതാവുമ്പോള്‍
കാലം നമ്മെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്
ഇതെങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് ?
പച്ച മണ്ണിലൂടെ
തളിരിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിലാവും
രാത്രിയുടെ കറുപ്പിലൂടെ
നക്ഷത്രത്തിലേയ്ക്കാവും
ഇരുട്ടിലൂടെ
പകലിലേയ്ക്കാവും
കണ്ണീരിലൂടെ
കടലിലേയ്ക്കാവും
ഓര്ത്ത്് ഓര്ത്ത് ‌
മറക്കുമായിരിക്കും
ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍
മാത്രമാവുകയും
പൂരിപ്പിക്കാത്ത ഉത്തരങ്ങള്‍
വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങളാളാവുകയും
ചെയ്യുമായിരിക്കും
നെറുകില്‍ മുത്തിയ ചുണ്ടുകള്‍
കൈ പിടിച്ചു നടത്തിയ താങ്ങ്
വഴികാട്ടി തന്ന വിരലുകള്‍
മരണമെന്ന നാല്ക്ക വലയില്‍ നിന്നും
വഴി പിരിഞ്ഞ്
മാഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോകുന്നു
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ
പിന്നിലിപ്പോഴും കൂട്ടിനുണ്ടെന്ന ഓര്മ്മിയില്‍
മെല്ലെ മുന്നോട്ടു നാം പോകുന്നു
എപ്പോഴോ കാലം
കവലകളും വഴിപിരിയലുകളും
പുതുക്കുകയും
എപ്പോഴൊക്കെയോ നമ്മള്‍
ഒരു പൊള്ളലിന്റെമ നീറ്റലിനെ
~

 

Archived/Published on 03.23.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Ascent

The time when
A woman’s veins and nerves
Keenly converge on a single pulse,
He will gift her under belly
A flower blooming with
Plenty of kisses.

The petals will turn into roots
To sway on a swing from her navel.
A gust from her tresses
And jasmine flowers
Will breeze by often
Caressing her belly.

A voice will commence from within –
I am not alone I am not alone.
He will lend his ear to the movements
Only a woman can hear –
A baby cry.

Maternal fingers will
Wander in search of
Baby clothes
Fresh colours and
Bunches of dolls.

In moonlight and shade
He will place his head
On her lap and erect
A bridge through her
Connecting them.

Measuring and cutting to shape,
She will scrutinize all the names
Existing in the world.
She will call out aloud each name
A thousand times.
To see if any of them
Will resonate and echo back
To touch her as a call to` Mom!’

After ten months of intense love
They split into two.
One splinter becomes her
And the other turns into her pain
That dropped from her
To the earth.

When eating
When dressing
When sleeping
When waking
When swaying on a swing
When making merry
When laughing
When thinking
Each day, for all days to come,
One root of that life
Will huddle close to the warmth of
A severed umbilical cord.
There,
One ascends
From being a woman
To the pain of a mother.

 

Translated by Ra Sh

 

ആരോഹണം

സ്ത്രീയുടെ ഞരമ്പും
നാഡിയും
ഒരു മിടിപ്പിലേയ്ക്ക്
ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്ത്
അവളുടെ അടിവയറ്റിലേയ്ക്ക്
ഒരുപാട് ചുംബനങ്ങള്‍ വിരിയുന്ന
ഒരു പൂവ് സമ്മാനിക്കും..

ഇതളുകള്‍ വേരുകളായി മാറി
പൊക്കിളിലൂഞ്ഞാലാടാന്‍ തുടങ്ങും
മുടിയിഴകളില്നിലന്നും
മുല്ലപ്പൂക്കളില്നിനന്നും ഇടയ്ക്കിടെ
ഒരു കാറ്റ് വയറ്റില്‍ വന്ന്
തലോടിപ്പോകും..

തനിച്ചല്ല തനിച്ചല്ല എന്ന്
ഉള്ളില്നി ന്നും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങും
പെണ്ണിന് മാത്രം കേള്കാം വുന്ന
അനക്കങ്ങളിലേയ്ക്ക്
കാതുചേര്ത്തു വച്ച് അവന്‍
ശ്രദ്ധിക്കും..
ഒരു കുഞ്ഞു വിളി..

അമ്മവിരലുകള്‍,
കുഞ്ഞിത്തുന്നലുകളും
പുതിയ നിറങ്ങളും
പാവക്കൂട്ടങ്ങളും തേടിനടക്കും

നിലാവിലും
നിഴല്ച്ചോ ട്ടിലും
അവളുടെ മടിയില്‍ കിടന്ന്
അവളിലൂടെ
അവര്‍ തമ്മിലൊരു പാലമിടും..

ഭൂമിയിലെ സകല
പേരുകളും അവള്‍ അളന്നും
മുറിച്ചും പരിശോധിക്കും
ഒരേ പേര് ഒരായിരം തവണ
ആവര്ത്തി ച്ചു വിളിച്ചു നോക്കും
ഏതെങ്കിലും ഒരു മുഴക്കം
അവളെ “അമ്മേയെന്നു”
തിരികെ വന്നു തൊടുന്നുണ്ടോ എന്ന്..

പത്തു മാസങ്ങളുടെ
തീവ്രസ്നേഹത്തില്നി്ന്നും
രണ്ടായി പിളര്ന്ന്
ഒരു പിളര്പ്പ് അവളാവുകയും
മറ്റൊന്ന്
ആ മണ്ണിലേയ്ക്ക് അവളില്നി ന്നും
അടര്ന്നു വീണ അവളുടെ
നോവാകുകയും ചെയ്യുന്നു..

ഉണ്ണുമ്പോള്‍
ഉടുക്കുമ്പോള്‍
ഉറങ്ങുമ്പോള്‍
ഉണരുമ്പോള്‍
ഊഞ്ഞാലാടുമ്പോള്‍
ഉല്ലസിക്കുമ്പോള്‍
ചിരിക്കുമ്പോള്‍
ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍
ഇനിയെന്നും എന്നെന്നും
ആ ജീവന്റെെ ഒരു വേര്
അറ്റുപോയൊരു പൊക്കിള്ക്കൊ ടിയുടെ
ചൂട് ചേര്ത്തു വയ്ക്കും..
അവിടെ , സ്ത്രീയില്‍ നിന്നും
ഒരമ്മയുടെ വേദനയിലേയ്ക്ക്
ഒരാള്‍ ആരോഹണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു..

~

 

Gilu Joseph

 

 

 

 

 
Born in Kumili of Idukki Dist, Kerala, Gilu Joseph moved to UAE at the age of 18 to work as a cabin crew. Presently working in Fly Dubai Airways in Dubai. Gilu started writing poems in 2009. She recently bagged the Palm Pushthakappurra Aksharathoolika Award for the second best Malayalam poem.

Gita Janaki Poems

Archived/Published on 03.22.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

While in love

When you ask me, what was it that I loved most,
it is like asking a plant,
whether its life lies in its flower, leaf,
root or stem.
Whether its life lies in clouds, stars
or a rainbow, to the sky.
As to a river,
mountain, earth, fish or in the ocean.
As if asking a book,
if its life lies in a word, verse,
page or reading.
When you thus sit beside me brimming with love, my love,
thousand leaves ruffle joyously in my heart.
When I take your hands to my heart
I still dont know
where does my life flies away.

 

Translated by the author

 

സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ

അത്രമേലിഷ്ടം ഏതിനായിരുന്നെന്ന് ചോദിച്ചാൽ
ഞാനെന്തു പറയും.
പൂവിലാണോ, ഇലയിലാണോ
വേരിലാണോ തണ്ടിലാണോ നിന്റെ ജീവനെന്ന്
ചെടിയോടു ചോദിക്കുമ്പോലിരിക്കും.
മേഘങ്ങളിലാണോ, നക്ഷത്രങ്ങളിലാണോ
മഴവില്ലിലാണോ നിന്റെ ജീവനെന്ന്
ആകാശത്തോട് ചോദിക്കുമ്പോലിരിക്കും.
മലയിലാണോ, മണ്ണിലാണോ,
മീനുകളിലാണോ,കടലിലാണോ നിന്റെ ജീവനെന്ന്
പുഴയോട് ചോദിക്കുമ്പോലിരിക്കും.
വാക്കിലാണോ, വരിയിലാണോ
വായനയിലാണോ,താളുകളിലാണോ നിന്റെ ജീവനെന്ന്
പുസ്തകത്തോട് ചോദിക്കുമ്പോലിരിക്കും.
അത്രമേലിഷ്ടമോടെ അരികിൽ നീയിരിക്കുമ്പോൾ
ഉള്ളിൽ ഇലകൾ ആർത്തു ചിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ കൈകൾ നെഞ്ചോട്‌ ചേർക്കുമ്പോ
അറിയില്ലെനിക്കിപ്പോഴും
എന്റെ ജീവൻ പറന്നുപോകുന്നതെവിടെക്കെന്ന്!
~

 

Archived/Published on 03.21.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Spring and Love

When you thus flower in profusion
I should know the responsible spring.
I look for him petal to petal
leaf to leaf and even root to root
Jealous stricken I bore like a bug into your heart
just to hear a divine music
I made me one with the water and rose up
through the roots
life sang in mellifluous ecstasy.
The philandering papillons,
sympathised in solidarity.
The breeze hushed a mocking smile.
Mercifully, the birds lifted me on their wings
they asked me to look down
The earth was all abloom.
They told me,
“Never envy a spring and a love,
both takes its own course,
not defined by any law
they make their own laws
of petals and of hearts!!”

 

Translated by the author

 

വസന്തവും സ്നേഹവും

നീയിങ്ങനെ ഇലയറിയാതെ മരമറിയാതെ പൂത്തുലയുമ്പോൾ
അതിന്റെ കാരണക്കാരനായ വസന്തത്തെ അറിയണമെനിക്ക് .
ഓരോ ദളങ്ങളിലും,ഒരു ദലങ്ങളിലും പിന്നെ
ഓരോ വേരുകളിൽപ്പോലും അവനെ ഞാൻ തിരയുന്നു.
അസൂയമൂത്ത് ഒരു വണ്ട്‌ പോലെ നിന്റെ ഹൃദയത്തെ ഞാൻ തുരക്കുന്നു,
പക്ഷെ കേൾക്കുന്നത് അനവദ്യ സുന്ദരമായൊരു സംഗീതം മാത്രം.
ജലമായി നിന്റെ വേരുകളിൽകൂടി നിന്നിലേക്ക്‌ ഞാൻ പടർന്നു കയറി.
അസുലഭസുരഭിലമായ ആനന്ദത്താൽ ജീവിതം പാട്ടുപാടി.
സ്നേഹലോലുപരായി അലയുന്ന ശലഭങ്ങൾ പോലും എന്നോട് സഹതപിച്ചു.
തെന്നലൊരു പരിഹാസാസ്മിതമൊതുക്കി.
അലിവോടെ, പക്ഷികൾ എന്നെ ചിറകിലേറ്റി പറന്നു.
മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്ക്‌ നോക്കാൻ അവരെന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഭൂമിയാകെ പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്നു.
“പ്രണയത്തോടും, വസന്തത്തോടും ഒരിക്കലും അസൂയ അരുത്,” അവർ പറഞ്ഞു.
“നിയതമായ നിയമങ്ങളില്ലാതെ ചരിക്കുന്നവരവർ
ഹൃദയങ്ങൾക്കും, ഇതളുകൾക്കും
പുതിയ നിയമങ്ങളൊരുക്കുമവർ.”

~

 

Gita Janaki

 

 

 

 

 
Gita Janaki, a geologist by profession, lives in Thiruvananthapuram, Kerala. Writes poems in English and Malayalam and translates either way. Her translations of short stories have appeared in the Malayalam Literary Journal, a publication of Kerala Sahitya Academy.

Karim Malappattam Poems

Archived/Published on 03.20.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

I had (been) loved

I had/was loved.
One night,
When we betrayed
Each other.

Sad city.
Silent hour.
Orange hued night.
She had shown me
Sketching a noon hour
On the shores of the backwaters.

Blue sky
Where floated
Two full blown condoms.

She sat
On the iron cot
And stretched her feet into the lake.
Wetted one anklet
That lost its pair.
I was busy misdirecting
The chronometers.

Bored with sitting idle
She said
Let’s play cooking.
I opened the wooden shelf
And went shopping to
The ancient market
That smelled of moth balls
And came back.

She said
She relished
Roasted Pearl Spot.
I hooked myself as the bait
And cast the line
Into her depths.

She pecked at the
Baked Pearl Spot
And licked my fingers.

After the meal
We went out
Through the shut window
And strolled on the shore.

She wanted a baby
To stroll with us.
Listening to her time and again
I too desired one.
She picked tender mangoes
To feed him.
We strolled on the shore
Munching tender mangoes.

We desired for a baby
To stroll with us.

Let’s build a house,
I suggested to her.

Shifting the iron cot
Moving the wooden shelf
Opening the eyes of the window
Towards the lake
Planting banned herbs in the courtyard
I slogged a lot
To build such a big house.

Sleep came over us.
She needed a baby
To sleep with her.
Listening to her time and again
I too.

Then, let’s play
Dad and mom,
Said she.

So cold, so cold,
She covered my torrid zones
With a blanket.

The scent of the fish
On her lips
Yelled at the thieving cat.

The blown up balloon babies
Peeped in through the window.
Ashamed, they flew off.

Yes, truly,
We had just
Begun to live.

The villain
Turned out to be
A silly guy.
One, who was not in
The picture at all.
He was the one who rang the bell
Incessantly.

Seems it was too late!
My time was up!
There were many more
In the queue
All lost in love.

 

 

Translated by Ra Sh

 

പ്രണയിച്ചിരുന്നു
എന്നെയും (ഞാനും)

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം
ഒറ്റിക്കൊടുത്ത ഒരു രാത്രി.
വിഷാദനഗരം
നിശ്ശബ്ദമായ നേരം
ഓറഞ്ചു നിറമുള്ള രാവ്
കായലോരത്തെ
ഒരു നട്ടുച്ചയെ വരയ്ക്കുന്നത്
അവളെനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നിരുന്നു.

ഊതിവീർപ്പിച്ച
രണ്ടുറകൾ
പറന്നുകളിക്കുന്ന
നീലാകാശം

അവൾ
ഇരുമ്പു കട്ടിലിലിരുന്ന്
ജലാശയത്തിലേക്ക്‌ കാലുകൾ നീട്ടി
ഇണ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒറ്റക്കൊലുസ് നനച്ചു.
ഞാൻ സമയമാപിനികളെ
ദിശതെറ്റിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

ഇരുന്നിരുന്നു മടുത്ത അവൾ
ഇനി നമുക്ക്
കഞ്ഞിയും കറിയും വച്ചുകളിക്കാം
എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ മരയലമാര തുറന്ന്
കായലോരത്തെ പാറ്റഗുളിക മണക്കുന്ന
പുരാതനമായ ചന്തയിൽ പോയിവന്നു.

അവൾക്ക് കരിമീൻ
പൊള്ളിച്ചതാണ് ഇഷ്ടമെന്ന് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്
സ്വയം ഇരകോർത്ത് ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞു.

അവൾ കരിമീൻ പൊള്ളിച്ചത്
നുള്ളിനുള്ളിത്തിന്ന്
എൻറെ വിരലുകൾ നക്കി.
ഊണുകഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ
അടച്ചിട്ട ജനാല വഴി
കായലോരത്തിലൂടെ നടക്കാനിറങ്ങി.

കൂടെ നടക്കാൻ
ഒരു കുഞ്ഞുവാവ വേണമായിരുന്നു അവൾക്ക്
അവൾ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് എനിക്കും
വേണമായിരുന്നു എന്നായി.
അവനു കൊടുക്കാൻ അവൾ ഉണ്ണിമാങ്ങകൾ
പെറുക്കി വച്ചു…
ഉണ്ണിമാങ്ങ തിന്നുതിന്ന് ഞങ്ങൾ കായലോരത്തിലൂടെ നടന്നു..

കൂടെ നടക്കാൻ
കുഞ്ഞുവാവ വേണമായിരുന്നു
ഞങ്ങൾക്ക്.

എങ്കിൽ നമുക്കൊരു
വീടുവെക്കാം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു…

ഇരുമ്പുകട്ടിൽ മാറ്റിയിട്ട്
മരയലമാര നീക്കിയിട്ട്
ജനാലക്കണ്ണുകൾ
ജലാശയത്തിലേക്ക്‌ തുറന്നുവച്ച്
മുറ്റം നിറയെ നിരോധിച്ച ചെടികൾ നട്ട്
അത്രവലിയ ഒരു വീടുവെക്കാൻ
ഞാൻ ഒരുപാട് പുകഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം വന്നു.
കൂടെയുറങ്ങാൻ
ഒരു കുഞ്ഞുവാവ വേണമായിരുന്നു അവൾക്ക്;
അവൾ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് എനിക്കും.

എങ്കിൽ നമുക്ക്
അച്ഛനും അമ്മയും
കളിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു.

തണുപ്പ്.. തണുപ്പ് എന്ന്/
അവൾ എന്നിലെ
ഉഷ്ണമേഖലകളെ വാരിപ്പുതച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലെ കരിമീൻ മണം
കള്ളിപ്പൂച്ചേ എന്ന് വിളിപ്പിച്ചു.
ഊതിവീർപ്പിച്ച ബലൂണ്‍ കുഞ്ഞുങ്ങൾ
ജനാലയിലൂടെ എത്തിനോക്കി
നാണിച്ചു പറന്നു പോയി

അതെ, സത്യമായിട്ടും
ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചു
തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

എത്ര നിസ്സാരനായ ഒരാളായിരുന്നു വില്ലൻ!
കഥയിലേ ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ.
അയാളായിരുന്നു
നിർത്താതെ കോളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചത്..

ഒത്തിരി വൈകിയത്രേ
എൻറെ സമയം തീർന്നുപോയത്രേ,
പ്രണയ പരവശരായി
ഇനിയും ഒരുപാടുപേർ ക്യൂവിലാണത്രേ….

~

 

Archived/Published on 03.19.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Pure poem

Please read bravely!
This is the holiest of poems.
Nowhere in this poem
has the word `phallus’ been used
Fearing the need to use
`Vagina’ elsewhere.
(For a pretty word like `buttock’
There are creeps who
Even use the word` ass’!)
The word `mairu’/pubic hair
Is not even Malayalam,
I never use it.
Gosh! How can one….specially in poems!
( How many profound poems
Had to be abandoned
When they encountered
This hair rising word!)
But, quite deplorable!
Underpants are the topic of
Most poems these days!
Such a filthy piece of clothing,
I never use them.

 

Translated by Ra Sh

 

ശുദ്ധകവിത

ധൈര്യമായിട്ട്
വായിച്ചു തുടങ്ങിക്കോളൂ
ഇത് വളരെ വിശുദ്ധമായ
ഒരു കവിതയാകുന്നു.
ഇതിൽ ലിംഗം എന്നവാക്ക്
ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കാനുള്ള കാരണംതന്നെ
യോനി എന്നൊക്കെ എവിടെയെങ്കിലും
പ്രയോഗിക്കേണ്ടിവരുമോ
എന്ന് പേടിച്ചിട്ടാണ്.
(നിതംബം എന്ന സുന്ദരമായ
വാക്കുള്ളപ്പോൾ
കുണ്ടി എന്നുവരെ
പ്രയോഗിക്കുന്നവരുണ്ട്-വൃത്തികെട്ടവർ)
മൈര് എന്ന വാക്ക്
മലയാളമേ അല്ല
ഞാനതുപോഗിക്കുകയേ ഇല്ല
ഛെ.. എങ്ങനെയാണതെല്ലാം
കവിതയിലൊക്കെ..
(എത്ര നല്ല കവിതകളാണ്
ആ ഒറ്റവാക്കിൻറെ കല്ലുകടിച്ച്
ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടുള്ളത്)
ഇനിയിപ്പം
എന്തു പറഞ്ഞിട്ടെന്താ
അടിവസ്ത്രമല്ലേ, ഇപ്പോൾ
മിക്കകവിതകളുടേയും വിഷയം
വൃത്തികേട്..
ഞാനതുപയോഗിക്കാറേയില്ല.

~

Karim

 

 

 

 

 
Karim Malappattam works in Doha, Qatar, as a structural supervisor in the British Midlands Company. Several of his poems and short stories have appeared in print journals in Kerala. A poetry collection titled Nammakku Randaalkkum Nammale Thinnalo has been published by Vayana, Kannur, in 2013.

Tp Anilkumar Poems

Archived/Published on 03.18.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

The Last Friday

In his home
Is a dead aquarium.
Many salt stalagmites of memories
Stood sprouted in it.
Memories of the water weeds
Where the fish played hide and seek.
Memories of the fish
Who swam among them.

As I watched
He lay in the aquarium
And screamed.

There are dark clouds
On the glass walls
Of the dead aquarium.
They began to pour.
Like a darkened crescent moon
A fishing boat
Took shape far away.

When time was ripe on land
For the bursting out of the song
“O gold diggers of the sea”
The rain suddenly came to a halt.

He, who was soaked in rain and tears,
Made his way out.

His dead aquarium
Brings to mind
A dead city.
Among the buildings
Smashed by the hurricane
Fish eyes remain open.

He said
With the memory of disaster deaths
In eyes that cannot be shut,
“These glass walls can burst any moment.
We have to escape.”

When going out
Even in those tense moments
He kissed the Neem tree in the courtyard
As always.

“That tasted bitter,”
The Neem tree that followed him
With silent footfalls
Was heard whispering
In his ears.

 

 

Translated by Ra Sh

 

അവസാനത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച

അവന്റെ വീട്ടില്
ചത്തുപോയ ഒരു അക്വേറിയമുണ്ട്
അതില് നിറയെ
ഓര്മ്മയുടെ ഉപ്പുതൂണുകള്
മുളച്ചു നില്ക്കുന്നു
മീനുകള് ഒളിച്ചു കളിച്ചിരുന്ന
നീര്ച്ചെടികളുടെ ഓര്മ്മകള്
ചെടികള്ക്കിടയില് നീന്തിയിരുന്ന
മീനുകളുടെ ഓര്മ്മകള്

ഞാന് നോക്കി നില്ക്കെ
അക്വേറിയത്തില് കിടന്ന്
അവനുറക്കെ നിലവിളിച്ചു

ചത്തുപോയ അക്വേറിയത്തിന്റെ
ചില്ലുചുമരുകളില് കരിമേഘങ്ങളുണ്ട്
അതു പെയ്യാന് തുടങ്ങി
കറുത്തു പോയ അമ്പിളിക്കലകണക്കെ
ഒരു മീന് വഞ്ചി അകലെ തെളിഞ്ഞുവന്നു
‘കാണാപ്പൊന്നിനു പോണോരേ…’
എന്നൊരു പാട്ട് എപ്പോള് വേണമെങ്കിലും
കരയിലുണരാമെന്നായപ്പോള്
പെട്ടെന്ന് മഴ നിന്നു
മഴയിലും കണ്ണീരിലും
നനഞ്ഞു കുതിര്ന്നവന് പുറത്തു വന്നു

അവന്റെ, ചത്തുപോയ അക്വേറിയം
ഒരു മൃതനഗരത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു
കൊടുങ്കാറ്റുകള് തകര്ത്തിട്ട
കെട്ടിടങ്ങള്ക്കിടയില്
തുറന്നിരിക്കുന്ന മീന്കണ്ണുകള്

അടയാത്ത കണ്ണുകളില്
അപകടമരണങ്ങളുടെ ഓര്മ്മയുമായി
അവന് പറഞ്ഞു
“ഈ ചില്ലുകൂടിപ്പോള് പൊട്ടിത്തകരും
നമുക്കു രക്ഷപ്പെടാം”

പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്
വെപ്രാളത്തിനിടയിലും
പതിവുപോലെ മുറ്റത്തെ വേപ്പുമരത്തിനു
അവനൊരുമ്മ കൊടുത്തു

“എനിയ്ക്കു വല്ലാതെ കയ്ച്ചു”

കാലൊച്ച കേള്പ്പിക്കാതെ
പിന്നാലെ വന്ന വേപ്പുമരം
അവന്റെ ചെവിയില് പറയുന്നതു കേട്ടു

~

Archived/Published on 03.17.2015
Part of the Ravi Shanker 2015 Malayalam Poetry Series 
Curated/Archived & Published by RædLeafPoetry-India

Mid Noon at the Cemetery

Has there been
Any reading that
The place where shadows
Elongate or contract to oneself
Is called a cemetery?
If not, here is one.
Mid noon is the only window of time here.
The sun glare, the only weather.

Your glance and your misery
Resemble that of a person
Waiting by the sea
For the ship that would arrive
With medicines and clothes
At a place hit by famine.

I often feared that
Along with the petals of the two roses
You gripped firmly
With trembling fingers
You may also fall to the ground.

Did you realize that
When you were gripping so hard
Your hands were pleading
Please don’t loosen the grip,
Please don’t.

If I had a shadow
Under which a man could rest
I would have made you stand
Underneath.

No breeze in the cemetery.
The short limped trees
Made some gestures
To show me the wind.
As if in sympathy.

Did someone say that
The trembling of the leaves at noon
Is the conversation of the souls?
If not, yes, it is.
From the way
Your eyes and ears strain hard
One knows that you are hearing
And seeing
Unfinished things.

Like the Tamils who come to the gold smiths
And sieve out grains of gold from sand,
Are you filtering out,
By several rounds of water,
A lost song ?

Did the scalding cement
Say something
To your lips
When you bent down at the crypt
And kissed it?

 

Translated by Ra Sh

 

സെമിത്തേരിയിലെ നട്ടുച്ച

നിഴലുകള്
അവനനവനിലേയ്ക്കു മാത്രം
നീളുകയോ ചുരുങ്ങുകയോ
ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തെയാണ്
സെമിത്തേരി എന്നു വിളിക്കുക
എന്നൊരു പാഠമുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ?
ഇല്ലെങ്കില് ഉണ്ട്!
നട്ടുച്ച മാത്രമാണവിടത്തെ നേരം
വെയില് മാത്രം കാലാവസ്ഥയും

ക്ഷാമപ്രദേശത്തേയ്ക്ക്
മരുന്നും വസ്ത്രവുമായി വരുന്ന
കപ്പലും കാത്ത്
തുറമുഖത്തു നില്ക്കുന്ന
ഒരാളെപ്പോലുണ്ട്
നിന്റെ നില്പ്പിലെ അവശതയും
നോട്ടവും

കൈ വിറച്ചു വിറച്ച്,
മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന
രണ്ടു പനിനീര്പ്പൂക്കളുടേയും
ഇതളുകള്ക്കൊപ്പം
നീയും താഴെ വീണു പോയെങ്കിലോ
എന്ന ഭയമെനിക്കുണ്ടായിരുന്നു

മുറുകെപ്പിടിച്ചപ്പോള്
പിടിവിടല്ലേ വിടല്ലേ എന്ന്
നിന്റെ കൈകള്
കരഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നത്
നീ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നോ?

ഒരാള്ക്കു നില്ക്കാവുന്ന നിഴല്
എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്
നിന്നെ ഞാന് അതിന്റെ
ചുവടെ നിര്ത്തുമായിരുന്നു

സെമിത്തേരിയില് കാറ്റു വീശുന്നില്ല
ചെറുമരക്കൊമ്പിലെ ഇലകള്
എന്തിന്റേയോ അടയാളങ്ങള്
കാറ്റെന്നു കാണിച്ചു തന്നു
ദിനവും പലതവണ മരിക്കുന്ന
നമ്മളോട് സഹതപിക്കുന്നതുപോലെ

ഉച്ച നേരത്തെ ഇലയിളക്കം
ആത്മാവുകളുടെ വര്ത്തമാനമാണെന്ന്
ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
ഇല്ലെങ്കില് ഉണ്ട്!
നീ കണ്ണും ചെവിയുമോര്ക്കുന്നത്
കണ്ടാലറിയാം
പറഞ്ഞു തീര്ന്നിട്ടില്ലാത്ത പലതുമാണ്
കാണുന്നതും കേള്ക്കുന്നതുമെന്ന്

പൊന്നുപണിക്കാരുടെ
പണിയിടങ്ങളില് വന്ന്
തമിഴന്മാര് മണലില്നിന്ന്
പൊന്തരികള് അരിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ
കളഞ്ഞുപോയ ഒരു പാട്ട്
പലകുറി ജലമാവര്ത്തിച്ച്
നീ അരിച്ചെടുക്കുകയാണോ?

കല്ലറയില് കുനിഞ്ഞുമ്മവയ്ക്കുമ്പോള്
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന സിമന്റ്
നിന്റെ ചുണ്ടുകളോട്
എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞുവോ?

~

TP Anilkumar

 

 

 

 

 

 

As a poet of unique diction and aesthetics, Tp Anilkumar is one of the noted contemporary poets of Malayalam literature. He has published two anthologies of poems. He stays in Thalikkulam, Thrissur in Kerala.